Uderzenie, które znasz

Dwadzieścia metrów do flagi. Piłka leży czysto na fairway'u, a między nią a dołkiem jest tylko równy green. I wtedy w głowie zaczyna się debata. Bump and run ósemką? Pitch? A może flop, wysoko i miękko, jak Mickelson w telewizji?

Wygrywa flop, bo "to będzie spektakularne". Otwarta główka kija, szeroki zamach i kij przechodzi pod piłką. Piłka podskakuje i spada metr dalej. Zamiast putta na para zostaje dokładnie to samo uderzenie, tylko już z nerwami.

A w torbie leżała ósemka, którą ten sam gracz gra niski bump and run dziesięć razy na dziesięć. Może nie zagrałby za każdym razem na kilka centymetrów od dołka, ale na pewno czekałby go w miarę łatwy putt.

Golf kusi repertuarem. Draw, fade, niski punch pod wiatr, flop z roughu. Na driving range to wszystko czasem wychodzi. Na polu masz jedną próbę i wtedy wychodzi to, co grasz najczęściej.

Jon Sherman, autor "The Four Foundations of Golf", nazywa to wyrywaniem stron z menu. Sam przyznaje, że gra tylko jeden kształt lotu piłki i jest lepszym golfistą niż wtedy, gdy próbował grać wszystko. Kiedy wieje w twarz, nie gra punchu, którego nie umie powtórzyć. Bierze kij o dwa, trzy numery dłuższy i robi swój zwykły zamach.

Moja zasada jest prosta: wybieraj uderzenie, które znasz najlepiej i któremu ufasz. Wszystkie udziwnienia graj dopiero wtedy, gdy naprawdę nie masz wyjścia.

Na karcie wyników nie ma rubryki za styl.